Ditjes En Datjes

Vaak onzinnige, hopelijk soms leuke, bijwijlen emotionele, sporadisch uit het leven gegrepen,
nu en dan geloofwaardige, meestal nutteloze, 
maar steeds met goede intenties geschreven nonsens en epistels

Blog

Het Gevecht

Geplaatst op 3 januari, 2015 om 17:35


De pijn was ondertussen al lang niet meer te harden......maar ik wist dat in dit stadium nog opgeven, helemáál geen optie meer was.

Dit was ongeveer ook het ogenblik waarop ik me begon af te vragen, hoe ik in Godsnaam toch weeral in zo'n benarde situatie verzeild geraakte.

Men zegt vaak "Verstand komt met de jaren", maar het begon me stilaan te dagen, dat dit voor ondergetekende toch niet helemaal opging.....om zelfs maar niet van een volledig averechtse ontwikkeling te spreken ?

Op alle manieren trachtte ik mezelf uit deze penibele situatie te redden, maar zag zelf ondertussen geen enkele mogelijkheid meer om het strijdtoneel hier nog ongeschonden te verlaten.

Even rust.......hoewel....kon ik me dat eigenlijk op dit hachelijk tijdstip nog wel veroorloven ?

Het was een voortdurend afwegen van pro's en contra's, dus ook in deze situatie; de race tegen de klok was uiteraard onmogelijk te negeren, maar mezelf nu héél even een adempauze toestaan kon eventueel een, niet te verwaarlozen, voordeel blijken achteraf !?

Dit gevecht van dilemma's voelde momenteel echter aan als een extra mentale last die ik kon missen als kiespijn.

Komaan De Vylder, NEEM DAN VERDOMME TOCH EINDELIJK EENS EEN BESLISSING, WATJE !!!

Goed, even voldoende zuurstof opnemen, alles op een rijtje zetten; wat zijn hier de mogelijkheden nog........hoe lang moet ik mezelf nog blijven pijnigen.......wat zijn de mogelijke consequenties als ik de strijd moet staken..........NEEEEE verdorie, je geeft niet op lafaard !!!

Remember Albert E.'s "You never fail untill you stop trying": als een vrouw zomaar een kind kan baren zonder daar permanente schade bij op te lopen (wat ik tot op de dag van vandaag trouwens nog steeds niet echt helemaal kan bevatten) moet ik dit toch ook wel kunnen doorstaan zonder levenslang gehavend te blijven……..hoewel deze situatie nu stilaan misschien toch eerder begint aan te voelen als de bevalling van een Chihuahua die bezwangerd werd door een Tibetaanse Mastiff !?

 

Had ik die dvd "Yoga for dummies" nu toch maar eens goed bekeken, ik had mezelf nu waarschijnlijk mits meditatie moeiteloos in een soort 'Zen'-toestand kunnen brengen, waardoor ik alles waarschijnlijk VÉÉL klaarder zou kunnen bekijken......als't ware uit m'n lichaam kunnen treden, en m'n problemen als toeschouwer kunnen observeren waarna de oplossing dan plots zonneklaar zou blijken....!!?

Maar nee, dat was wéér een TOTAAL overbodige aankoop gebleken in m'n legendarische impulsiviteit.

Die mocht ondertussen ook al op dezelfde stapel 'lichtjes debiele en totaal infantiele aankopen' gegooid worden net zoals m'n bakfiets, mijn boek 'Beleggen for.......' juist ja: '...dummies', ........mijn uitgebreid 'montagepakket' latten, planken, en beugels die ik aankocht om mijn onwaarschijnlijk chaotische kelder om te toveren tot een ordelijk atelier waar elk stukje gereedschap, elke schroef, nagel of bout moeiteloos zou terug te vinden zijn.........maar dat ondertussen zelf door die kelder opgezwolgen werd (om trouwens nooit ofte nimmer meer terug gevonden te worden).

Nee, de bevallige instructrice heeft me helaas nooit kunnen bijbrengen hoe ik in een psychedelisch trance kon geraken, dus het zou op mijn eigen improvisatie aankomen om hier een rustpunt te creëren.

 

Ok Frankyboy......... 'breathe in......breathe out'......denk aan een kabbelend beekje waarnaast je rustig zit te......F*CK NEE, hier ben ik dus helemaal geen flikker mee verdomme!!!

Voor ik het goed en wel besef ben ik hier terug als een hondsdolle aan't worstelen, trekken en wringen met als resultaat dat ik enkel vermoeider en vermoeider geraak, en ik geen meter verder in mijn doelstelling vorder.

Ondertussen is de radeloosheid compleet: ik besef dat ik op deze manier nog tot in't oneindige mag blijven proberen, het zal enkel resulteren in totaal verkwiste energie die ik véél nuttiger zou kunnen investeren op dit moment.

 

En als ik nu eens.....wacht eens......als ik nu eens volledig terug van nul herbegin !!??

Ditmaal echter vanuit een totaal andere invalshoek.

Dat mag zelfs nogal vrij letterlijk genomen worden; in plaats van hier als een imbeciel te liggen kronkelen, tracht ik me ditmaal zo stijf als een ebbenhouten plank op te spannen.

Om ondertussen m’n ambitie nog te kunnen bereiken, kan ik me desnoods zelfs onder een hoek van twintig graden tegen de wand laten vallen.

Dit zou me net genoeg steun moeten bieden om niet omver te vallen terwijl ik m'n focus tracht te bereiken, en ondertussen toch compleet strak als een speer te kunnen blijven staan.

Al van bij m'n allereerste poging echter, voel ik de complete zinloosheid van deze opzet, daar ik na enkele seconden reeds mijn vingers volledig gevoelloos begin te ervaren.

 

Dit is HET moment 'Rock Bottom': het besef dat alle mogelijke opties opgebruikt zijn begint op dit ogenblik méér en méér tot me door te dringen !!!!

Uiteraard besef ik op dat moment ook ten volle dat overgave, ontegensprekelijk zal gepaard gaan met een ultiem gevoel van vernedering; naast de reeds doorstane fysieke pijn, zal een FLINKE deuk in mijn ego nu bovendien ook mijn deel zijn.......maar er rest me blijkbaar geen andere keuze meer.

 

DAMN, wat ik er al niet voor over zou gehad hebben om dit, nu onafwendbare, moment te vermijden.

So be it........, take it like a man !

Ik adem nog enkele keren flink in en uit, waarna ik m'n minuscuul resterend beetje moed en zelfrespect bijeen raap.

Dit stond dus inderdaad al wel iets of wat lichtjes in de sterren geschreven; haar triomfantelijke lach snijdt, als een vlijmscherpe degen, dwars door merg en been !

 

Geen GREINTJE medeleven kan ik in haar fonkelende oogjes nog bespeuren, wanneer ik met het schaamrood op mijn wangen de deur van het pashokje open, en m'n vrouw vraag om een jeans van een maatje of twee groter voor me te gaan halen, want JAAAA: ik ben dan blijkbaar inderdaad toch enkele kilootjes verdikt.

 


 
 
 
 
"N.V.D.R." :
------------
Ik voel me dus nu toch wel enigszins verplicht u een beetje inzicht te verschaffen hoe bovenstaand stukje eigenlijk tot stand kwam; ik zag dit verhaaltje plotseling glashelder voor de geest verschijnen, na het bekijken van een reportage over een vliegtuigramp.
U kan mij toch ongetwijfeld perfect volgen hoe je aldus naadloos bij een slecht passende jeans eindigt hoop ik?
Voor de enkelingen die dan toch nog een beetje verduidelijking wensen:
 
Op 'National Geographic' vertoonde men onlangs het relaas van de piloot die destijds zijn 'Airbus A320' passagiersvliegtuig zonder al te veel brokken in de 'Hudson'-rivier kon laten landen, daarmee het leven reddend van talloze passagiers en mogelijke slachtoffers op de grond, en zichzelf zo ineens katapulteerde tot nationale volksheld.
Op een bepaald ogenblik waren al de passagiers verzameld op de vleugels, wat resulteerde in een hallucinant beeld, maar zo deze slachtoffers nog enigszins beschermde tegen het ijskoude water van de rivier.
Binnen de kortste keren verschenen er uit alle hoeken helpende handen, aangevoerd door middel van plezierboten, ferry's, reddingsboten en helikopter(s).
Ondertussen werden deze arme zielen toch alsnog stilaan doorweekt van al het opspattende water en de golven die meer en meer over het zinkende vliegtuig begonnen te spoelen.
 
Dit was ook ongeveer het moment dat ik me begon af te vragen hoe dit verhaal een verder verloop zou krijgen eens de drenkelingen op de diverse hulpposten zouden arriveren.
Zouden die mensen aldaar droge kleren krijgen,.... of werden ze daar even in dekens gewikkeld,.... misschien zelfs tijdelijk aan militaire tenues of sportkledij of iets dergelijks geholpen, terwijl hun kleren ondertussen ter plaatse werden gewassen en gedroogd.
Het was op dat exacte moment dat ik me de, toegegeven ietwat absurde en totaal overbodige, bedenking maakte dat het wel héél ironisch zou zijn moesten hun kleren op dat moment, door een verkeerde behandeling (nog verder) beschadigd worden zoals bijvoorbeeld drastisch krimpen.
Ik bedacht me toen hoe de term 'tot overmaat van ramp' hier toch redelijk van toepassing zou blijken, indien deze mensen, na de reeds doorstane emoties, nu ook nog met dergelijke kleine ongemakken zouden geconfronteerd worden.
Bij het visualiseren van een dergelijk gevecht van zo'n passagier met zijn gekrompen broek.....zag ik één en ander in't perspectief van mezelf in bovenstaand verhaaltje.
 
Et voilà, ik hoop dat u de logica van deze hersenspinsel volledig, samen met mij, inziet !?
 
.......hoe bedoelt u "de dosis van je medicijnen laten aanpassen !", wat is er mis met mijn medicijnen misschien !???? 

CategorieŽn: Geen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties