Ditjes En Datjes

Vaak onzinnige, hopelijk soms leuke, bijwijlen emotionele, sporadisch uit het leven gegrepen,
nu en dan geloofwaardige, meestal nutteloze, 
maar steeds met goede intenties geschreven nonsens en epistels

De mythe van “De Schotense Spiderman-zweefvlieger”


Bij m’n eerder verklarend woordje uitleg ivm de geschiedenis achter “Den Bompa Zennen Otto”-historie, werd er links en rechts gesuggereerd dat er destijds nog wel enkele noemenswaardige gebeurtenissen waren, waar sommigen alsnog wel eens het fijne van zouden willen te weten komen, en die het vertellen eventueel wel eens een keertje waard kunnen zijn .
Eentje in het bijzonder werd hier al eens eerder vernoemd, namelijk de mythe van “De Schotense Spiderman-zweefvlieger”.

Hierin moet u me wel enige dichterlijke vrijheid toestaan, omdat in deze sage enkele betrokkenen zich anders lichtjes op de tenen getrapt zouden kunnen voelen, daar waar sommige anderen hier liever niet willens nillens aan herinnerd willen worden, of toch tenminste hun vermeende onschuld in dit alles liefst voorlopig nog enigszins wensen staande te houden ?

“The following narration is based on actual events. Only the names, locations and events have possibly been slightly changed. No animals were harmed in the making of this tale.”

Ter onzer verdediging dien ik er hier tevens al preventief MET AANDRANG op te wijzen, dat het hier handelt over enkele puberale schoffies, die op een tijdstip in hun leven beland waren, alwaar hun hormonale huishouding meer weg had van een snelkoker zonder overdrukventiel !?
Als je dat gegeven dan nog combineert met een drankconsumptie die ons GEZAMENLIJK IQ telkens als een baksteen deed tuimelen tot een getal van twee cijfers, EN wij dan meestal nog plaatsen frequenteerden waar het vrouwvolk al eens wat losbandig durfde te zijn, dan heb je alle benodigde ingrediënten voor serieus foute bacchanalen in handen !

Mijn partner in crime in deze kroniek en ikzelf, maakten er toen een erezaak van om gezamenlijk te strijden voor de gunsten van iemand van het vrouwelijk schoon, waarna we het lot lieten beslissen wie tenslotte de gelukkige was. (lees : de nuchterste & leepste won doorgaans het pleit)
Op de betreffende avond waren we samen in een Schotens café op het verjaardagsfeestje van één van onze kameraden, alwaar we tezelfdertijd de militaire “afzwaai” van nen andere makker vierden.
Op deze party was ook een gezamenlijke vriendin van ons aanwezig die, ondanks het feit dat ze wel enkele jaartjes ouder was, haar interesse voor joorstroelie allerminst onder stoelen of banken stak !


Ik vermoed dat mijne compagnon op dat bewust tijdstip al lichtjes aangeschoten was, daar hij deze signalen TOTAAL verkeerdelijk interpreteerde, gezien het feit hij er blijkbaar van overtuigd was dat het ZIJN aandacht was die ze zocht ?
Uiteraard is het volkomen zinloos te discussiëren met iemand die te diep in het glas keek, dus we spraken af dat we wel zouden aanzien hoe de avond verder evolueerde.
Nu droegen wij destijds de bekende musketiers-leuze “één voor allen, allen voor één“ wel hoog in het vaandel…….maar omdat ik “In tijden van liefde en oorlog is alles toegelaten” ook altijd een heel mooie spreuk vond, profiteerde ik van een sanitaire stop van mijn confrater om als de gesmeerde bliksem de benen te nemen ; uiteraard in het charmante gezelschap van desbetreffende oorlogsbuit.

Gezien het feit dat deze dame maar enkele straten verder woonde, waren wij in haar appartement waarschijnlijk al aan ons eerste glas wijn begonnen, voor hij nog maar enigszins door had wat er nu feitelijk juist gebeurd was !?

Anyhow; het was onder het genot van zo’n lekker glas wijn, en temidden een interessante conversatie betreffende de steeds toenemende voedselproblematiek in de derdewereldlanden (…YEAH RIGHT !?), dat ze plotseling compleet verstarde !
Terwijl ze in een panische reflex mijn voorarm haast tot moes kneep, en haar gezicht lijkbleek wegtrok stamelde ze “INBREKERS !”
Op datzelfde moment hoorde ik inderdaad ook duidelijk beweging in de regenpijp naast haar slaapkamerraam.

Nu moet u weten dat zij enkele weken voordien effectief reeds ongewenst bezoek over de vloer kreeg, waarbij toen enkele kostbaarheden ontvreemd werden.
Waarschijnlijk was dat crapuul op de hoogte van het feit dat haar wederhelft destijds een relatief lange gevangenisstraf uitzat (Tja : “Living on the edge” was toen m’n levensmotto), waardoor zij een makkelijk doelwit bleek.

U begrijpt ongetwijfeld de adrenalinestoot die door mijn ganse wezen jaagde, wanneer ik vanachter het gesloten deel van dit venster deze misdadiger opwachtte !?
Ik dank tot op den dag van vandaag nog steeds Onze Lieve Heer (Yep; ben voorwaar nen atheïst van het relatief hypocriete type) dat ik die grote stenen “Tuborg” asbak, die ze me ter verdediging in handen duwde, veilig terug op het nachtkastje zetten, of deze parabel had een véél dramatischer ontknoping gekend!

Het volgende stukje uit dit relaas lijkt misschien bevreemdend, mogelijkerwijs zelfs wat ongeloofwaardig, doch IK ZWEER op’t hoofd van mijnen lichtjes debiele hond dat dit alles praktisch letter voor letter met de waarheid strookt !

Op bewuste nacht droeg ik een wit T-shirt met de opdruk “Winners Magazine” (Tja; ik was nu niet direct een rijkeluiszoontje), welk dankzij de volle maan blijkbaar goed zichtbaar was voor de onheilspellende zwart schaduw, die ondertussen de vensterbank had bereikt.
Omdat het kieken (u hebt het ongetwijfeld al lang door) uw nederige dienaar aldus herkende, fluisterde hij diens naam.
Van achter het gesloten deel van dit venster, klonk dit mij echter louter en alleen als het schrapen van diens maffiose keel.
Aangezien hij op dat moment er van uitging dat ik hem gehoord had, besloot hij dan maar het vliegenraam weg te duwen, om zo het appartement te betreden.
Er nog steeds ten stelligste van overtuigd zijnde dat ik hier te maken had met ne levensgevaarlijke meedogenloze crimineel van het misdadige soort, reageerde ik vanzelfsprekend navenant…….waardoor de onverlaat een vrij spectaculaire duikvlucht van drie verdiepingen maakte.

Tot op heden kan ik me het oorverdovende gekraak van die exploderende koepel nog dermate zuiver voor de geest halen, als ware het de dag van gisteren !
Op het moment dat ik onze gezamenlijke vriendin sommeer zich onverwijld naar de buren te haasten, om aldaar de politie te verwittigen…….. hoor ik vanuit de vernielde keuken op het gelijkvloers een bekende stem zachtjes mijn naam kreunen…….

Je kan je onmogelijk voorstellen welk een schuldgevoelens door je hersenpan zoeven, wanneer je net beseft een makker haast de dood ingejaagd te hebben !?
Terwijl ik haar toeschreeuwde de politie toch vooral NIET te verwittigen, en mits de belofte dat ik haar nog wel eens een keertje zou bellen, liet ik me “Mission Impossible”-gewijs razendsnel van de regenpijp glijden, om mijne kornuit uit z’n hachelijk positie te bevrijden.

Omdat hij het onwaarschijnlijke geluk had op de keukentafel te landen, waren de kunststof koepel en de twee poten van deze tafel de enige twee dingen die gebroken waren; Hijzelf kwam er op miraculeuze wijze, op ne verzwikte voet te na, zonder al te veel kleerscheuren uit.

Aangezien in heel het gebouw ondertussen her en der de lichten aanfloepten, haastte ik me om hem via het dak omhoog te hijsen, waarna we in paniek het hazenpad kozen.
Zelfs dit was makkelijker gezegd dan gedaan, want vanwege z’n verstuikte voet, was ik ondertussen genoodzaakt hem de ganse weg te dragen natuurlijk !

Wanneer we uiteindelijk terug arriveerden aan het café waar alles eigenlijk begon, bleek er daar ondertussen een vechtpartij plaats te hebben gevonden, waardoor de waard iedereen aan de deur had gezet, en z’n etablissement noodgedwongen had gesloten.
Bij de aanblik van onze vriendenkring vond meneer het natuurlijk nodig luidkeels de mannen toe te schreeuwen à la “GASTEN, GIJLLIE KUNT NOOIT GELOVEN WA WIJ MEEGEMAAKT HEBBEN !”……en dit ondanks het feit dat ik hem NET voordien nog bezwoer dit VOORAL NIET te doen; “What happens in Vegas, stays in Vegas !”
Dat deze filosofie zeker geen kwestie was van een overdreven vorm van paranoia, bleek eens te meer daags nadien.
Omdat m’n handlanger het niet kon nalaten onze nachtelijke avonturen in geuren en kleuren uit de doeken te doen bij z’n teamgenoten van zijn voetbalploeg, kwam dit logischerwijs ook aan de oren van de voorzitter van diezelfde ploeg.
Bij het aanhoren van deze wilde geschiedenis draaide deze zich namelijk plots naar zijn vrouw, met de vraag “Zeg, vertelde jij me daarstraks dat er vannacht bij je ouders iets gebeurd was ?”

Enfin: vijfentwintigduizend Belgische franken later (een gigantisch bedrag voor ons in die periode) konden we natuurlijk wel op onze beide oren slapen, dat er geen zwaard van Damocles meer boven ons hoofd zou blijven hangen !?
Ik heb mijn vader ondertussen zoals beloofd toch al een stuk terug betaald, maar hoop toch stiekem dat hij dit relaas niet te snel onder ogen krijg, of hij eist de nog openstaande vierentwintigduizend-vijfhonderd frank misschien alsnog op ?


nvdr ; U kent vast en zeker wel de term “God straft onmiddellijk” ?
Wel op de eerder vermeldde voetbalmatch, verzwikte m’n spitsbroeder z’n enkel NOGMAALS, waardoor hij alsnog een tijdje in het gips moest; mijns inziens overduidelijk een teken van Hogerhand dat IK, en IK ALLEEN op bewuste avond de enig echte rechtmatige triomfator was in onze amoureuze tweestrijd !!??