Ditjes En Datjes

Vaak onzinnige, hopelijk soms leuke, bijwijlen emotionele, sporadisch uit het leven gegrepen,
nu en dan geloofwaardige, meestal nutteloze, 
maar steeds met goede intenties geschreven nonsens en epistels

Een Gelukkig Mens :

Ik ben een gelukkig man.


Gelukkig omdat ik, telkens ik de ijskast open, wel meerdere eetwaren in huis blijk te hebben die me m’n geluksgevoel nog danig kunnen doen toenemen bij het verorberen ervan.
Het is zelfs in die mate dat, wanneer het per toeval EN bij uitzondering pure chocolade betreft, mijn gelukzaligheidgevoel zelfs ongezonde hoogtepunten bereikt…….om nog maar niet te spreken van één of andere vorm van trance; als hier dan bovendien toevalligerwijs nog sprake blijkt te zijn van een afronding met een glas ijskoude melk, dan kan je al stilaan gewaag gaan maken van een lichtjes erotiserende toestand....tja, iedereen z’n fetisjisme zeker ?



Ik ben een gelukkig man omdat ik in de winter ’s avonds, samen met mijn lieve vrouw, gezellig in de zetel kan genieten van ne warme chocomelk of een lekker glas wijn.
Terwijl wij op onze 40 inch lcd (jaaaaaa, ondanks mijn “gat-in-hand-handicap” is er hier toch nog één persoon die me tot nu toe heeft kunnen weerhouden nen 55”, of groter, aan te schaffen), naar één van onze series op Netflix zit te kijken, of ik één van mijn 8850 geërfde digitale boeken zit te lezen ben ik trouwens wederom véél te gelukkig, omda’k ondertussen mijnen, overigens onvoorstelbaar lieve, knappe en stoere, hond aan de kachel van contentement kan zien spinnen als……heu..……een kat !? …….tja; ieders z’n fetisjisme zeker ?



Ik ben gelukkig omda’k morgen voor den elvendertigste keer een korte “dolce far niente-midweek” ga reserveren, zodat ik samen met m’n teerbeminde weeral “way over the top” boven onze stand kan verwend worden, er nauwlettend op toekijkend dat ik in die periode op een zo decadent mogelijke wijze, zoveel mogelijk calorierijke voedingswaren en dranken consumeer……zodat ik bij thuiskomst weer een vers doel heb om naar te streven.
Want hoewel ik ook van hard en véél werken gelukkig word, slaag ik er toch telkens in om net dat ietsje meer uit te geven, dan mijnen bankdirecteur aanvankelijk waarschijnlijk in gedachten had……tja ieders z’n……..juist ja.



Ik ben vooral ook heel gelukkig, omdat er hier in’t gezin wel een hele waaier aan gezondheidsproblemen te tellen valt, maar wij in dit alles toch steeds een serieuze financiële ruggensteun krijgen !
Het restant van eigen onkosten worden na de terugbetaling van de mutualiteiten, volledig door de gezondheidsverzekering van m’n werk gedekt. De extra kosten die met Jamie z’n probleempjes gepaard gaan worden min of meer gerecupereerd mits een extra toelage op het kindergeld, en de meerkost die m’n lieve eega haar handicap meebrengt…..tja…..zoals u kon vernemen in voorgaande paragraaf; die is toch getrouwd met ne vent die heel graag werkt, en al even graag geld uitgeeft.



Niet in’t minst ben ik heden ten dag überglücklich, omdat ik hier echt wel met m’n gat in de spreekwoordelijke volle pond met boter ben gevallen; ik vertoef nu in een familie, waar iedereen voor iedereen paraat staat, wat een onwaarschijnlijk geruststellend gevoel naar de toekomst met zich meebrengt. Zo ga ik tweemaal per week met vrouwlief en één der kinders naar den boks, alwaar ik mij sportiefgewijs laat aframmelen……..waar die eerder vernoemde vrouw mijns inziens trouwens eigenlijk een ietsiepietsie te veel van geniet om nog sportief genoemd te worden.



Zo komen alle kinders ook minstens één keer per maand collectief genieten van moeders WAANZINNIG lekkere spaghetti (of zou toch één keer per maand moeten zijn/worden), gaan we praktisch elke week naar de bioscoop (had ik de term “fetisjisme” hier al ergens eerder vermeld ?), en zijn de verjaardags- kerst-, en alle mogelijk andere, feestjes die door de übermutti aka “moeke” georganiseerd worden steeds een ongelofelijke gezellige bedoening.
En gaan we eind deze week met een (weliswaar klein) deel van het pakket aan zussen, schoonbroers, neven en nichten, en ons eigen nageslacht met hun eventuele lieven, met z’n allen het laatste deel van Tolkien’s trilogie bewonderen in mijn heimat.
Kortom : Ik ben een gelukkig mens.






Maar ik kreeg net het bericht dat ik niet gelukkig genoeg ben; enkele tienduizenden van mijn deelgenoten gaan vandaag luidkeels kenbaar maken dat wij niet gelukkig genoeg zijn.



Want hoewel hoogst waarschijnlijk meer dan negentig procent in bovenstaand verhaal zichzelf min of meer al eens één of meerdere keren tegenkomt, is het overduidelijk dat wij nog reden tot klagen te over hebben natuurlijk.
Wij zijn er namelijk heilig van overtuigd, dat als het al eens een tijdje slechter gaat, waardoor we eventuele problemen het hoofd zouden moeten bieden (hoe halen ze het in Godsnaam in hun hoofd, de onverlaten), we dit eigenlijk toch liever zouden overlaten aan de anderen (lees “de rijken”……dat noemen we tenslotte toch solidariteit beste vrienden.
Nochtans vermoed ik dat zowel Marx als Engels iets ander in gedachten hadden toen zij hun beroemd manifest aanvangden….aanvingen….aanvongen…..heu begonnen met de wereldberoemde zin “Proletariërs aller landen verenigt u"



Alhoewel beste kameraden soldidarski, er moet me toch iets van het hart.
Ik besef uiteraard ten volle dat ik waarschijnlijk nooit de slimste van den hoop was, maar ik begrijp jullie oproep tot solidariteit misschien toch niet helemaal voor de volle honderd procent; wat verduidelijking is hier misschien toch op z’n plaats (ge moogt altijd gebruik maken van tekeningen en/of pictogrammen indien ge vermoed dat ik toch nog te traag van begrip blijk: no offence taken zulle ) ?
Jullie roepen bijvoorbeeld dat “de staat eens beter eerst naar de armoede in’t eigen land zou kijken, ipv zomaar onze zuurverdiende centen naar de derdewereldlanden te versluizen”.



Nu …….buiten het feit dat België met financiële steun aan het buitenland, of z’n humanitaire hulp nog niet bij benadering in de top tien van de landen binnen de Europese unie gerangschikt staat, rest er de voor de hand liggende vraag; wanneer hebt u uit eigen beweging nog eens iets gedaan voor onze arme medeburger ?
Gaan jullie in de vrije dagen soms al eens vrijwilligers-gewijs eten uitdelen in de daklozencentra….of toch liever naar het voetbal ?
Ik weet ook zeker dat jullie allen collectief graag een handje mee zou willen helpen met organisaties zoals ”moeders voor moeders”, “de voedselbank”, of de “broeders van liefde” …..maar laten we eerlijk zijn; hebt ge verdomme al eens gezien hoeveel werk er nog in den hof is !?



Gaan jullie trouwens af en toe al eens de eenzame ouderlingen in het bejaardentehuis bezoeken en desgevallend opfleuren…….…of lijkt da allemaal toch een beetje deprimerend; er is tenslotte toch al genoeg miserie in de werken dat ze er uwen vrijen tijd ni mee moeten verpesten he, wasmedanu !?
Of wat te denken van de oproep om “de profiteurs” eindelijk eens aan te pakken, die al jaren enkel hun polleke open houden om hunnen dop te trekken……waardoor ze dus eigenlijk al die jaren rechtstreeks betaald worden uit de portemonnee Jan modaal ……zijnde u en ik.
Hoewel ik deze redenatie uiteraard vlekkeloos volg (ze hebben me het hier net uitgelegd mits wa tekeningen, gebarentaal, en een fictieve vergelijkende situatie met Nijntje en z’n vriendjes in de hoofdrol ), begrijp ik toch niet helemaal hoe er enkele regels verder gevraagd wordt om te strijden voor het behoud op het recht van het 4/5e tijdskrediet MET een financiële bijpassing…….van het RVA.…..…heu….. ?
Maar ik weet; ik vraag te veel ,vergeef me m’n zonden aub.



Hoewel…..solidariteitsgewijzig (als dees woord nog niet bestond, MOET het vanaf nu in de Van Dale tedju !?) kan het allemaal nog makkelijker natuurlijk.
Het zijn niet enkel de fysieke en/of mentale inspanningen die gevraagd worden, maar gewoon dingen weigeren uit solidariteit…..!?



Als we dan toch het werk moeten weigeren, zouden we dan misschien ook niet moeten weigeren om goedkope kleren te kopen, omdat we VERDOMD goed beseffen in welke schrijnende omstandigheden dat deze moeten gefabriceerd worden …? Het aandeel van Primark bij de verschrikkelijke ramp in Bangladash bv. ligt nog héél vers in het collectieve geheugen, maar terwijl de laatste restanten van de verkoolde lichamen nog aan het nasmeulen zijn, komt er al weer een “breaking item” in het nieuws; bij de opening van een nieuw Primark filiaal, zijn er mensen in de massahysterie vertrappeld……..op zoek naar het goedkoopste stukje kleding…….tja solidariteit kent uiteraard z’n grenzen he.



Langs den andere kant; wa hebben wij met die bruin mannen van doen; das aan den andere kant van de wereldbol natuurlijk !! Bovendien raakt enige vergelijking uiteraard kant nog wal; waarom zouden die onverlaten er bezwaar tegen hebben te werken tot hun zevenenzestigste; er haalt er daar toch haast genen enkele een gezegende leeftijd van boven de vijftig !?
Gewoon brute pech voor die kereltjes, NEH !



Of het voedsel in eigen land dan; ligt het niet een beetje aan onszelf dat MEER dan zeventig procent van het voedsel al bij een eerste selectie vernietigd wordt…..omdat het niet de juiste kleur, afmeting, glans of vorm heeft…..maar hey; dan verdiend den boer maar wa minder he, wij hebben hem toch ni gedwongen om dien belachelijke stiel uit te oefenen. Wat dat betref kopen we trouwens ook véél liever het buitenlands voedsel aan wat zowiezo mooier oogt, knapper kleurt en vooral; véél goedkoper is !!!
Nee, genoeg gezwansd; laten we onze solidariteit maar beperken tot het koeioneren van de mensen alhier, daar hebben we al werk genoeg mee ! Of dachten jullie misschien dat die auto’s zomaar vanzelf in brand vliegen, of dat die stenen om mee door de vitrines te keilen, overal zomaar voor’t oprapen liggen misschien !?....alhoewel…..da laatste mogelijks wel uiteraard.



Hoe dan ook ;ik wil jullie graag vervoegen in jullie eeuwige strijd naar nog meer geluk, maar moet eerlijk bekennen da’k vanmorgen toch al een beetje den spreekwoordelijken bocht gemist heb !?
Da oud menske hier in de straat kreeg ik maar met geen STOKKEN uitgelegd dat het mijn schuld ni was dat ze zat te verkleumen in haar slecht geïsoleerd appartementje, omdat haar kachel het begeven had !!
Dat ik ze vroeg om solidair te zijn met de rest van de stakende werkmens (sic) had ze precies toch niet echt een boodschap aan, dus ik heb da ding op den duur dan maar gerepareerd, het zagemens.
Omda’k ni direct ne steen vond om haar ruit nadien in te gooien en , vanwege niet roker zijnde, niet beschikte over de juiste attributen om haar loopwagentje in de fik te steken, besloot ik dan maar om haar brievenbus protestgewijs onder te urineren !!
Enfin….gedeeltelijk dan toch; vanwege m’n gezondheidsproblemen, en het slecht werkende machientje dat ze daarvoor aan mijne ruggengraat installeerden, spreken we hoogstens over enkele druppels………tot bijna vijf minuten later de flikken m’n gestuntel in’t vizier kregen ….maar het is tenslotte het gedacht dat telt he !?



By the way; voor jullie me beschuldigen van “den zelfstandige profiteur die altijd dik doorrekent”, de betaling bestond ditmaal uit een stuk chocolat, en twee weken geleden in een gelijkaardig situatie uit een stuk chocolat, en een versgebakken rozijnenbrood, ik zweer het u……..maar zoals eerder vermeld; ik stond nu mss ook niet direct op de eerste rij toen ze het verstand uitdeelden.



Maar zoals eerder gesteld; ik was een gelukkig mens……gelukkig herinneren jullie me er tijdig aan dat dit alles slechts een illusie is.