Ditjes En Datjes

Vaak onzinnige, hopelijk soms leuke, bijwijlen emotionele, sporadisch uit het leven gegrepen,
nu en dan geloofwaardige, meestal nutteloze, 
maar steeds met goede intenties geschreven nonsens en epistels

Rasta

Hoewel het nog heel recent was, leek het ondertussen toch weer een eeuwigheid geleden.

Het gevoel van het dauwnatte gras onder z'n pootjes, het ravotten met z'n broertjes en zusjes in het zacht gazon, onder het waakzame oog van hun moeder.

De warmte van de middagzon op hun vacht, wanneer ze met z'n allen genoten van hun middagdutje, dicht tegen elkaar en voldaan van hun weldadige portie vleesbrokjes die ze net voordien mochten opschrokken.



Nee, dit leek inmiddels al meer een vage herinnering, en dit niet in het minst omdat de drastische omwentelingen van de laatste dagen hoogst onaangenaam bleken, zelfs soms als enigszins wreed werden ervaren.

Zo mocht hij plots niet meer bij z'n broertjes of zusjes slapen, maar moest integendeel twee volledige etmalen doorbrengen in een klein hok.

Hoewel hij normaal door z'n baasjes dagdagelijks overladen werd met knuffels, en ze ook tig malen met hem in't grasveld speelden........waren ze de laatste dagen steeds vergezeld van een mens die volledig wit zag !?

Bovendien deed dit individu hem elke keer even flink pijn aan z'n bil, waarna hij zich telkens enkele uren onwel voelde ?



Nochtans....waren z'n baasjes er toch iedere keer bij om hem onderwijl te sussen, dus het zal dan wel ergens nuttig voor geweest zijn zeker ?

De derde keer, tevens de laatste keer dat hij "de witte mens" zag, werd hij ontzettend moe na die prik.

Zo intens moe, dat hij zich, langzaam maar zeker, in een diepe slaap voelde wegglijden.

Hoe hard hij hier ook aan trachtte te weerstaan, niks mocht baten; hij zakte stilaan verder en verder weg, in een overweldigende roes.

Toch kon hij nog net meemaken, hoe zijn volledige kot werd weggedragen en dan .....werd alles zwart.

Gedurende de zeldzame keren dat hij dan toch héél even ontwaakte, was er telkens enkel de gitzwarte duisternis, en lawaai.........véél lawaai.

Het waren slechts vage flarden van herinneringen, maar hopelijk NOOIT meer voor herhaling vatbaar.



En nu was hij plots middens deze mensenmassa: nog steeds heerste er een hels kabaal, maar ditmaal dan voornamelijk veroorzaakt door het kriskras geblaf van deze gigantische meute mensachtigen !?

Dit vond hij helemáál niet leuk, en wel voornamelijk omdat hij een bepaalde vorm van angst en verdriet bij z'n bazinnetje bespeurde.

Wat er precies scheelde, kon hij niet precies inschatten, maar hij merkte haar vochtige ogen op telkens ze hem liefkozend aaide.



Ondertussen had hij hier al voldoende ervaring mee, om te beseffen dat dit bij mensachtigen meestal een uiting is van pijn of verdriet ?

Dit voelde haast aan als........afscheid...?

Nu werd hij dus zelf ook steeds angstiger voor wat hem mogelijks te wachten stond.

Constant speurde hij afwisselend intensief de menigte af, naar een eventueel voorteken van wat er te gebeuren stond, en anderzijds naar het pijnlijke grimas op het gezicht van z'n lieve bazinnetje.

En dan plots......zag hij ze staan !

Het hoe of het waarom, is hem uiteindelijk nooit duidelijk geworden, maar hij zag hun verheugde blikken op z'n kooi gericht, en besefte instinctief dat zij met het komende te maken hadden !?

Op het moment dat z'n bazinnetje hem uit z'n kooi haalde, en hem in de voorpoten van deze mensenreu legde, voelde hij dat dit niet noodzakelijk slecht hoefde af te lopen ?



Vanaf dan ging plots alles in een spectaculaire stroomversnelling !

Eerst konden ze ontsnappen uit die immense mensenzee, en daarna zat hij met deze mensen terug in een soort grote kooi; eentje die voor een constant monotoon gebrom zorgde, en heel de tijd lichtjes heen en weer schommelde, waarbij hij het landschap tegen hoge snelheid zag voorbij zoeven.

Buiten het feit dat hij ondertussen z'n bazinnetje miste, hoopte hij vooral ook dat deze beproeving niet oneindig lang zou duren, want het begin van een misselijkheid begon z'n ganse wezen te irriteren.

Edoch......de manier waarop zij hem onderwijl vertroetelden en knuffelden, bezorgde hem niet enkel een troostend gevoel, maar tevens het groeiende besef.......dat dit wel eens z'n nieuwe baasjes zouden kunnen zijn ?

De gedachte daaraan gaf hem een onzekere gewaarwording; enerzijds was er het gemis van z'n lieve bazinnetje, EN z'n achtergebleven broertjes en zusjes, tja zelfs het malsgroene gras leek nu wel een aards paradijs uit een ver verleden, anderzijds.......'iets' bracht hem in een geruststellende gemoedstoestand ?

De oorzaak hiervoor, kon hij niet onmiddellijk definiëren, maar het had blijkbaar vooral te maken met de liefde die hij als't ware van hen af voelde stralen...!?

"Moet iets met m'n legendarisch 'zesde zintuig' te maken hebben", bedacht hij zich?


Voor de 'reu-mens' had hij ondertussen al een toepasselijke naam gevonden; "Grote Blaffer" !

Het bleek namelijk een grappig specimen van hun ras: praktisch de ganse tijd die ze in deze grommende en wiegende kooi doorbrachten, begon die op de regelmaat van de klok te blaffen naar andere kooien die voorbij raasden.......zomaar.....!?

Dit fenomeen zou in de toekomst nog tot in den treure herhaald worden, maar ondanks het feit dat dit geblaf vaak boos klonk.......bleek niemand anders ooit iets dreigends aan die andere kooien op te merken......vreemd...?

Nochtans gaf z’n intuïtie toen al feilloos aan, dat hij van diens geblaf helemaal niks te vrezen had, en al zeker niet van z'n nieuw Vrouwke.



Na een schijnbaar eindeloze verplaatsing, kwam er op de duur dan toch een eind aan deze lijdensweg.

Bij het verlaten van de kooi, keek hij enkele malen schichtig om zich heen, om de kakofonie aan geluiden in deze buurt enigszins te lokaliseren.

Overal in deze omgeving bespeurde hij de geuren van vreemde honden, en hoorde hij in de verte hun geblaf op de achtergrond.

Tijd nu om hier onmiddellijk z'n territorium af te bakenen; gezien de enorme watervloed die hij de laatste uren al opslobberde, bleek dit een koud kunstje.

En hoewel hij hier NERGENS één stukje gras bespeurde, was ook hier weer die vreemde geruststellende stemming die hem overviel.

Hij was instinctmatig zeker dat dit z'n nieuwe thuishaven zou worden.........doch om één of andere mysterieuze reden, beangstigde dit hem niet in't minst...?


Onmiddellijk nadat het Vrouwke hem z'n nieuwe nest toonde, en hem lekkere brokken te eten gaf, wou Grote Blaffer met hem beginnen spelen.......DIT kon hij dus wel best gewoon worden !!!

Het balletje dat den Blaffer weggooide, had hij meteen te pakken.

Nochtans zwaaide die direct daarna als gek met z'n voorpoten, zodat hij niet echt begreep wat de bedoeling van dit spelletje was ?

Het is pas nadat die dat balletje uit z'n bek trachtte te ontfrutselen, dat het in hem opkwam dat hij er dan misschien mee moest vluchten nu....?

Enkele minuten later echter, bleek dit niet echt een eerlijk spel: noch den Blaffer, noch 't Vrouwke zouden in staat zijn om hem OOIT te pakken te krijgen.

Na enkele rondjes rond en onder de tafel, zag hij ze beiden al uitgeput hijgen.......tja, mensen; niet echt het slimste, laat staan het snelste, ras me dunkt...!??

Spelregels maar aanpassen bedacht hij zich: "Als ze nu het balletje gooien, zal ik het maar aan hun poten terugleggen, ander overleven die da spelleke geen week denk ik!?"


Na enkel uren met z'n nieuwe baasjes gespeeld, geravot, en oneindig veel geknuffeld te hebben, gebeurde het dan eindelijk; ‘DE’ belangrijkste ontmoeting uit z'n verdere leven, zo zou later blijken !?

Al bij de allereerste aanblik van dit mensenkind begreep hij dat hier iets vreemd aan de hand was.

Hij bespeurde bij dit kind.....pijn.........pijn en angst...?

Dadelijk besefte hij dat dit jong speciaal was.

Onbewust voelde hij dat hij hem moest volgen, moest helpen, moest beschermen.....ja, dit kind blafte ook constant, maar…....anders.

Het is dan ook vanaf deze allereerste ontmoeting dat hij besloot om "Blafferke", zoals hij hem inmiddels benoemde, geen seconde meer uit het oog te verliezen.

Door de jaren heen ontdekte hij steeds meer hoe Blafferke véél scherpere zintuigen had dan andere mensachtigen.

Hij hoorde klaarblijkelijk ook de allerkleinste geluiden, rook ogenblikkelijk wanneer er met z'n eten of drinken geknoeid werd, ja mogelijks had hij zelfs ook één of andere menselijke variant van het zesde zintuig......?

Maar hoe kwam het toch dat die grote mensen dit niet opmerkten; telkens Blafferke verbaal reageerde uit angst, of als respons op één of andere mysterieuze pijn, reageerde die Grote Blaffer nodeloos met een even grote intensiteit........vreemd toch ....!??
 

Hoewel ze dus beiden van een volkomen verschillend ras waren, scheen hij dit mensenjong ogenschijnlijk beter te begrijpen dan z'n ouders ?


Na verloop van tijd hadden ze ook zo hun eigen manier van spelen; telkens dit kind van de grote mensen snoepjes kreeg, liet hij deze af en toe één van deze lekkernijen achter op plaatsen waar z'n zwarte vriend deze dan op schalkse wijze kon ontvreemden !

En ELKE keer reageerde zowel Grote Blaffer, alsook 't Vrouwke, hierop met een hels kabaal, en ELKE keer voelde hij op dergelijke momenten het intense geluk bij dit toch wel zeer speciale jong !?

Er waren trouwens wel méér van deze geheime rituelen tussen hen beiden, waar die grote mensen blijkbaar niet het minste benul van hadden......maar dat maakte het alleen maar des te leuker en spannender natuurlijk !?

Let wel, ook met die groten heeft hij uiteindelijk onnoemelijk veel spelletjes gespeeld zenne !

Bij het eeuwenoude spelleke met het touw of da balleke bijvoorbeeld, probeerde hij maar zo enthousiast mogelijk voor de dag te komen, omdat hij voelde dat Groten Blaffer daar toch zo intens van genoot.


Nog zo'n leuke was, wanneer de baaskes in de zetel luidkeels kenbaar maakten dat ze gingen knuffelen, hij als de gesmeerde bliksem z'n zwarte lijf, desnoods mits nen halve salto schroef, tussen hen in plofte !

Z'n enig motief hiervoor zijnde, dat hij goed besefte dat hij het volgende half uur op decadente wijze door hen beiden overladen zou worden met knuffels en aaien !

Z'n Vrouwke kon zo uren op z'n borst kriebelen terwijl hij, liggend op z'n rug, genoot van deze aandacht..........onderwijl toch met één wantrouwig oog dien Groten Blaffer in't oog houdend; die stiekemerd was immers niet te vertrouwen !?

Het was diezelfde trouwens, die al enkele malen de stommiteit had gedaan hem toe te staan mee in diens grote nest te slapen.

Tja, dit was dus ondertussen al wel een verworven recht geworden uiteraard.

Het gebeurde dan ook niet zelden dat het vrouwke midden in de nacht op mysterieuze wijze NAAST dit grote nest belande, omdat hij z'n grote logge lijf wat comfortabeler besloot te draaien.

Op dergelijke momenten bespeurde hij toch iets in haar stem, wat mogelijks op een lichte verhoogde irritatie zou kunnen duiden ?

Een charmeoffensief á la "Kijk nu toch eens wat een lief hondje ik uiteindelijk toch ben, zo op m'n rug met m'n hoofdje ietwa schuin", was op dergelijke momenten steevast een voltreffer om de plooien terug een beetje glad te strijken !

Let op; Er waren ook momenten dat hij in hun stomme spellekes ronduit gepest en vernederd werd !?

Zo werd bv. soms de deur voor z'n neus gesloten, zodat hij van in de hal moest aanhoren hoe ze zonder hem aan't spelen waren !?

Wanneer dan, na gelukkig hooguit vijf minuten, de deur toch geopend werd, en hij dacht nog even mee te kunnen ravotten........gingen ze beide slapen !?

Er waren gedurende de daaropvolgende jaren talloze van deze anekdotes: het zij met hen, het zij met hun wonderbaarlijke mensenkind.

Echter, de laatste weken was er van alles veranderd.

Wanneer z'n baasjes met hem wilde spelen, voelde hij dat hij zelfs de kracht niet meer had om tot in de zetel te geraken.

Zelfs het aloude balspelleke kon hij niet meer opbrengen om z'n baasjes te plezieren.

Het is pas toen de pijn zo erg werd dat hij zelfs niet meer tot in de grote nest geraakte, en nadien zelfs moeite kreeg met eten, dat hij zich van de ongerustheid en het verdriet bij hen bewust werd.

Enkel het mensenkind begreep het blijkbaar; voor de allereerste keer in z'n leven legde die z’n kleine hand zachtjes op zijn kop, en keek hem diep in de ogen........alsof te zeggen "Ik begrijp jou"

Kort nadien werd hij voor de 2e maal in z'n leven geconfronteerd met zo'n volledig witte mens !

Vanaf dat die hem enkele malen had gepord op de plaatsen waar het pijn deed, en hij hierdoor zachtjes kreunde, voelde hij spontaan de panische angst en wanhoop bij z’n baasjes ontvlammen.

Hij hoefde hun taal immers helemaal niet te verstaan, z'n intuïtie voorspelde hem glashelder wat er te gebeuren stond !

Kon hij hen toch maar troosten, hen duidelijk maken dat hij het snapte, dat hij hen zelfs dankbaar was voor het onvermijdelijke.

Want hoewel hij goed besefte dat het verhaal hierbij stopte, realiseerde hij zich ook best dat hiermee die immer aanwezige helse pijn ook voorgoed zouden eindigen.



Het is wanneer hij in de armen van z'n beide baasjes lag, en hij de prik in z'n bil voelde, dat hij ze diep in hun betraande ogen keek, en dacht "Ik zie jullie graag....ik zie jullie toch zo ongelofelijk graag !"

En wanneer hij stilaan de pijn voelde wegebben, waarbij die plaats maakte voor een vreemdsoortige vorm van zalige rust, zag hij plots terug het frisgroene malse gras voor ogen !?

Het was alsof z'n broertjes en zusjes, ja zelfs z'n mama, hem daar stonden op te wachten !?
Angst en pijn maakten plaats voor vredige stilte…




Het allerlaatste wat hij voelde, was de intens liefdevolle streling op z'n hoofd, van een heel speciale kinderhand.

 
 

Ter ere van mijn allerbeste vriend die, tot op de
dag van vandaag, gelukkig nog steeds z'n mystieke relatie met ons jongste zoontje springlevend houdt !

Ik schreef dit alles omdat ik de laatste tijd, om één of ander mysterieuze reden, met de TOTAAL debiel en onzinnige doemgedachte rondloop, aan de dag dat hij niet meer in ons leven zal zijn.
Een hartverscheurend moment waar menigeen uiteraard al mee geconfronteerd werd !

Dit MOEST ik aldus van me afschrijven, al hoop ik terdege dat men geen aanstoot neemt, aan de inhoud van dit alles ?